Ruah’ı uyurken izlemek, huzurlu hissettiğim nadir anlardan bir tanesiydi. Sarı saçlarını okşadım. Sarımtırak kirpikleri titreşti. Saçlarını okşadım. Battaniyesini küçük avuçları içinde sıkarak biraz daha bana yakınlaştı. Uyumadığını biliyordum. Ne zaman korksa bunu red ederdi. Bense sadece onun yanında kalırdım. Ta ki korkusu geçene dek. Gece boyunca yanında kaldım. Her nefes alışında, onunla birlikte derin nefes aldım, sakinliğimi korumaya çalıştım. Değişime ayak uydurmak kolay değildi.
Logos benim yerime olanlarla ilgileniyordu. Zaman zaman gözlerini hafifçe araladığını fark ettim, ancak göz göze gelmemek için dikkatle başka yöne baktım. Ruah’ın halası olsam da ona annesi kadar yakındım. Biliyordum ki, ona ve onun gibi olanlara güvenli bir dünyanın temellerini atmalıydım. Bu dünya da y
