Logos, sessizliğin içinde bizi adeta bir gölge gibi takip ediyordu. Kanatları güçlü ve sessiz bir şekilde çırpınıyordu, gözleri ise çevreyi dikkatlice tarıyordu. Onun varlığı, bize bir güven ve cesaret veriyordu, çünkü biliyorduk ki Logos, bizi herhangi bir tehlikeye karşı koruyacaktı. Özellikle taşların sebep verdiği bir tehlikeye karşın. Gökyüzünün sessizdi. Kararlı adımlarla, Sulei'nin kalbi olan taşların korunduğu merkez odaya doğru ilerledik. Bu, içinde bulunduğumuz, sebebini bilmediğim zorluğun üstesinden gelmek için atılan ilk adımdı. Sulei’nin kalbine gittiğimizde cevapları alacaktık.
Logos'un kanat çırpışları arasında, sessizlik bizi sarıyor ve koruyucu varlığıyla güvende hissettiriyordu. Her adımımızda, taşların uyuyan gizemli gücünü koruyan merkez odaya doğru ilerlerken, içimi
