Kolyenin sıcaklığı tenime işlerken, taşın içindeki ışığı daha da canlanmaya başladı. Mavi taş, artık sadece bir mücevher parçası değil, aynı zamanda artık benim bir uzuvumdu. Taşlar, sadece ilahi bir güç kaynağı değil, fiziksel parçalarımdı. O an öyle hissediyordum. Annemin bir insan olduğunu düşünürsem, bu denli bir gücü kaldırabilmesi mucizeydi. Zamanla, taşların ağırlığına alıştım ve onları kanımla beslemeyi sürdürdüm. Kalbim çılgın bir savaş atının kalbinden farksızdı. Deli gibi çarpıyordu. Soluklarım ses tellerimi bir arp gibi oynatıyordu. Logos yukarı yükseldiğinde bende kanatlarımı birer zıpkın gibi sırtımdan fırladı. Gözlerim kızıllaştı.
Gür şeytani sesimle, “Kut Hanesinin ikinci doğanı, İmperium’un İmparatoriçesi, doğuştan kanımdan gelen hakla emrediyorum! İtaat edin!” diye bağı
