Lyra derin bir karanlıkta süzülüyordu. Ayaklarının altında zemin yoktu ama düşmüyordu da. Sanki boşluğun kendisi onu taşıyordu. Uzakta, sislerle çevrili bir kapı belirdi. Kapının üzerinde kendi simgesi vardı—Altın spiral.
Lyra titrek bir adım attı.
Kapı kendi kendine aralandı.
İçerisi… kendi geçmişinin yankılarıyla doluydu.
Takıntılı bilim adamlarının bağırışları, Darian’ın genç hâlinin kahkahası, Elaranın yumuşak sesi, ışıltılı laboratuvar odaları, altın sıvı tüpler, çığlık atan gönüllüler, kaçışlar, korkular…
Hepsi birbirine karışıyordu.
Lyra kulaklarını kapadı.
“Hayır… artık bunları görmek istemiyorum…”
Bir ses karanlığın içinden yankılandı.
“Görmen gerekiyor.”
Lyra irkilip baktı.
Karşısında küçük bir kız çocuğu vardı. Altın saçlı, gözleri amansız derecede parlak. Elara’nın ç
