Bir gururla çıkmıştım Serdar'ın evinden; ama şehrin dışında olduğumu bilmek işimi pek kolaylaştırmadı. Başımı eğmemeye çalışarak her zaman geldiğimiz yola bu kez yürüyerek çıkıyordum. Etrafta başka evler de vardı Serdarınkine benzeyen; ama hala şehirden uzaktı.
Taksi bulacağımdan bile emin değildim. İlerlemeye başladım. Akan gözyaşlarım görüşümü de engelliyordu. Bir saat araba ile gidilen yolda taksi acaba ne kadar tutardı? Düşündüğüm şeye de istemeden kızdım. Kızsam da düşünmek zorundaydım.
Bir an Efe'yi aramayı düşünsem de şimdi arasam yine bir saat sokakta bekleyemezdim. Hem sonra burada ne işim olduğunu açıklamak zorunda kalmak, dahası yalan söylemek istemiyordum.
Serdar haklıydı. Eve geliş nedenim belliydi. Ama annesiyle konuşmama bu kadar sinirlenmesine anlam vermem mümkün değildi
