Anlattıkça dinliyordum. Dinledikçe yaptıklarım için utanıyordum. En başta sormam gerekenleri şimdi karşımda anlatan kadın beni yerin dibine girmem için zorluyordu.
Neler demiştim, neler yapmıştım?
Zenginliği de görmüş, şımarmamış ailesini kaybetmiş, kendi ayaklarının üzerinde durabilmek için okumuş, tüm parasını alan en yakını olması gereken kişiden kazık yemiş yine de hayata küsmemişti.
Benimle tanışması iyi mi kötü mü artık karar veremiyordum.
Son cümlesine başlarken,
"Elli bin lira için başka yollar ara..." diye devam edince gözyaşlarını silerken dudaklarını örttüm dudaklarımla.
Başka çarem yokmuş gibi, öpmezsem yarım kalacakmışım gibi derin derin öpmeye başladım.
Karşılık vermiyordu. Şaşkındı büyük ihtimalle. Israr ettim. Yine aralanmadı dudakları.
Sonunda kendimi çekip ellerim
