Ahu;
Hayat düşene bir tekme de kendi vurmayı seviyordu. Kimse bana adaletten falan bahsetmesin. Kavga dövüşle geçen çocukluğun ruhumda bıraktığı yaralar iyileşmek bilmezken şimdi de bir mafya tarafından kaçırılmış, dövülmüş, aşağılanmıştım. Beni kurtaracak olan adamın mafya olması ise daha ironikti. Beyaz atlı prensimin uyuşturucu mafyası olacağını küçükken tahmin bile edemezdim. Bundan bir hafta önce bile aklıma dahi gelmezdi gerçi. Şayet bunu küçükken bilseydim hiç büyümek istemezdim. Babamın şiddetine rağmen. O en azından katlanılabiliyordu. Çocuk aklıyla suçun bende olduğunu düşünüyordum. Hak ettiğime kendimi inandırıp susabiliyordum. Oysa şimdi... Herifin teki geliyor, sebepsiz yere ağzınızı burnunuzu dağıtabiliyordu. Ve buna tepki gösterememek.... ölümden beterdi.
İnsanlıktan çıkmı
