BÖLÜM 41. 'GERÇEK RÜYA!'
Karanlık hapsetmek için beni kendine çekerken hızla atan kalbimin, nefes soluklarımın ardından duyabiliyordum. Karmaşanın içine hapsolmuştum gözlerim açık olsa da sanki karanlığın içindeydim kendime gelmek için iki üç defa kirpiklerimi kırpıştırdım, ama bir faydasını göremiyor sanki körlük çekiyordum. Bağırmak istiyordum, dudaklarımın üzerinde olan şey buna engel oluyordu. 'Allah kahretsin neler oluyor?' Zihnimde olan savaşı daha çözememişken şuan nerde olduğumu bilmiyordum. Sonra bir ışık aydınlandı minicik, köhne bir ışık gözlerim acısa da ışığa alışmaya başlamıştım. Bi anda aydınlanan etrafla gözlerim sekteye uğrasa da sonunda kendime gelmiştim. Şaşkın bakışlarım etrafta gezindiğinde hiç bir şeyi hala net göremiyor karanlığın için de hapis gibiydim. Kaşlarım çatıldığında bakışlarımı
- Yazar
