BÖLÜM 42. 'KABULLENMESİ ZOR GERÇEKLER!'
Berzan'ın ağzından.. Kendime verdiğim bir zaman dilimi vardı, affedilmeyi beklemediğim bir zaman dilimi, yapmak istediğim ne iken olanlara mani olmamıştım. Ben hapisten çıkarken kendime verdiğim söz onu daha güçlü yaptıktan sonra hayatından tamamen çıkacaktım, ama şuan olan şey tamamen hayatımda yer edinmeye başlamıştı. Kaçmak istesem de olmuyordu, sanki uzaklaştıkça daha fazla ona çekiliyordum. Affedilmeyecek kadar büyük bir hata yapmıştım! Ben kendimi affedemezken onun da beni affetmesini nasıl bekleyebilirim ki? Daha bir yıl önce beni affetmesini dahi beklemediğim kadını hayatımın tam ortasına koymuş tek rotam yapmıştım. Şaka gibi olan bir gerçekti, olmaması gereken olmuştu. Dişlerimin baskısı çeneme acı verirken kendime gelmek için gözlerimi kapatarak başımı oturduğum koltuğa yasla
- Yazar
