23. BÖLÜM (DENİZ)
Duyduğum şeyi sindirmek istercesine birkaç saniye kalakalmıştım. Ardından şaşkın bakışlarım Cemre’ye kaymıştı. Bir şey söylemek istiyor gibiydi, ama benim şu anki afallamamı giderecek bir açıklama yapabileceğini sanmıyordum.
Gözlerim yeniden adama çevrilmişti. Uzattığı elini istemsizce sıkmıştım.
‘’Deniz bende.’’
‘’Cemre’nin arkadaşı falan mısın iş yerinden?’’
Dişlerimi sıkıp Cemre’ye baktım. ‘’Evet, arkadaşıyım. Ama işyerinden değil. Neyse bende tam çıkıyordum zaten.’’
‘’Deniz...’’
Ceketimin cebinden çıkarttığım iki davetiyeyi masaya bıraktım.
‘’Bunları vermek için uğramıştım. Ben rahatsız etmeyeyim daha fazla, iyi akşamlar.’’
Yalancı ve zoraki bir gülümsemeyle yanlarından ayrıldım. Kapıdan çıkmak üzereyken Eylül durdurmuştu.
‘’Deniz...Deniz dur bir dakika.’
