Mutluluktan ağlamayı çok özlediğimi farkettim. Sevinç gözyaşlarım sel olmuştu resmen. Ellerimin tersi yanaklarımı sildikçe yeniden ıslanıyordu ama yüzümde çok büyük bir gülümseme vardı. Pencere kenarına koyduğum sandalyemde oturuyor saatin 7.⁰⁰ olmasını beklerken dışarıda yağan yağmuru seyrediyordum. İçime dağılan huzur aptal gülümseyişlerime sebepti.
Aylar geçti. Özlemim bedenime sığmayacak bir hâle geldi. Küçücük bir işarete, yaşadığına dair bir kanıta tutunmak bile umut vericiydi.
Neredesin sevgilim?
Avucumdaki küçük not kâğıdını defalarca öpüp koklamıştım. Avucumun içine, kalbimin üzerindeydi. Nihayetinde bana derin nefesler aldırıyordu. Kalbim şimdi daha hızlı atıyordu ve o notu her okuduğumda karnımda kelebekler uçuşuyordu. Artık emindim. Doğum günü dileğim bu sene de kabul old
