Artık hiçbir şeyin tesadüf olmayacağını düşünmeye başladığım o andan itibaren, git gide paranoyaklığımın dozunu arttırdığımı anlamaya başladım. Herkesin içinde olup etrafımdaki insanlara garipser bakışlar atınca, doğal olarak onlardan da aynı bakışları almaya başladım. Onlar kendilerince haklıydılar ama ne yaşadığımı bilmedikleri için beni suçlayamazlardı. Daha ne yaşadığımı ben bile kavrayamamışken... Hepsinin gözlerinin içine bakarak onları seçmeye çalışıyorum. Bazen korku yaptırıyor bunu bana, bazen öfke, bazen de özlem.
Anahtarımla odanın kapısını açıp içeriye girdiğimde, odada bir kızla karşıpaştım. Kısa siyah saçlı, benim boylarımda, zayıf bir kızdı. Burnu, kaşı hatta kulağında deldirip bir şeyler takmadığı tek bir yer bile kalmamıştı. Tam kafa dengimi buldum. Cin gördüm desem bi' s
