Hakan gözlerini kapamış beklerken, Altan’ın havaya kalkan yumruğunu gören Zümrüt’ün ağzından bir nida koptu. ‘Hiiiii!’
Altan’sa eli havadayken bir kez daha ciddiyetle sordu. ‘Bizim Duru öyle mi?’
-
Hakan en sonunda dayanamayıp gözlerini açtı. ‘Abi gözünü seveyim bir an önce şu yumruğu indir. Ecel terleri döküyorum burada sabahtan beri ya. Adam gibi yiyeyim dayağımı gideyim sonra.’
Altan çatık kaşlarını belirli belirsiz oynattı. Dişlerini sıkıyordu. Sonra havada duran yumruğunu indirip, güldüğü yerde Hakan’ın omuzuna vurdu. ‘Aslanım benim ya.’
Hakan’ın gözleri son raddesine kadar açıldı. ‘Abi?’
Zümrüt de Hakan’dan halliceydi. ‘Altan?’
Altan kaşlarını çattı. ‘Oğlum ne kıvradın ya. Söylesene adam akıllı. Yok yumrukmuş, yok dayakmış.’
Hakan bir yandan derin bir oh çekerken diğer yandan
