İlhan’la..’ dedi, boğazı düğümlendi. ‘İlhanla hep mutlu ol. Sen hep mutlu ol Zeynep.’
Kafasını sağa sola sallayıp kendine alayla güldü. ‘Ben seni çok sevdim, sadece kendime söyleyebildim. Şimdi bile kendi kendime konuşuyorum işte.’
Ellerini saçından geçirip yatan kıza baktı. ‘Sen bana yar olamadın ama inşallah ben sana can olurum.’
-
Lafını bitirirken ilk defa dile getirdiği şeyden bin pişman oldu. Yine, sadece keşke içinde yaşasaydı. Nasılsa bugüne kadar sevdasını içinde yaşamıştı, acısı da içinde kalsaydı. Ama bambaşka bir güç çözmüştü işte dilinin bağını.
Gözlerini kapatıp elini ağrıyan başına yasladı. Şakaklarını parmakları ile ovalarken derin bir nefes aldı. Tam ayağa kalkmıştı ki, odanın kapısı açıldı. Eğer gelen İlhan’sa ne diyecekti?
Sinan lafını bitirdiği esnada Zeynep gö
