İlhan gözlerini yumup kızı yeniden kendine çevirdi ve kulağına eğildi. Sinirlenmişti. Zeynep kendini geri çekmemeliydi. Birlikte, yorgunluktan ayrılmalıydı dilleri.
Boğuk sesi Zeynep’in kulaklarına ulaştı. ‘Evet bu sondu Zeyno. Bir daha benden bir adım görmeyeceksin.’
-
İlhan’ın buz gibi gelen sesi ile bedeni, dudaklarının yokluğu ile dudakları dondu Zeynep’in. İlhan’ın ifadesiz bakan gözleri karşısında ne diyeceğini, ne yapacağını bilemedi. Şimdi kendini geri çektiği dudaklara bir daha ulaşmak istedi, yapamadı.
Kendisi kapıya dayanmış öylece dururken, İlhan iki adımda yanından uzaklaştı.
Kesik kesik nefesler almaya devam ettiği yerde, kendine gelip dik durmaya çalıştı. İlhan o sırada kapıyı aralayıp dışarıya çıktı. ‘Daha geç olmadan gitmemiz lazım.’
İlhan’ın sesi öyle soğuktu ki,
