Zeynep kafasını dikleştirdi. İlhan’ın bakışları dudağındaydı. Ve giderek yaklaşmaya devam ediyordu.
Bir adım geriye atmaya kalmadan İlhan kolunu kızın beline sarıp kendine çekmiş, dudağına yaklaşmaya başlamıştı bile.
-
Zeynep’in kalbi gümbür gümbürdü. Eli ayağına dolaştı. ‘Ah İlhan tam zamanıydı yani!’ diye söylendiği yerde gücünün son raddesi ile kendini geri çekti. Birden cırladı.
‘Aaaa ay Poyraz, aşkım sen o koltuktan inemezsin şimdi.’
Çocuğu kucaklamaya kalmadan bir saniye içinde Sevda, tahmin edildiği üzere odaya dan diye daldı. ‘Oğluşuumm, anneeemmm. Ya nasıl özledim.’ O esnada kaşı gözü ayrı oynayıp Zeynep’e işaret veriyordu.
İlhan birkaç saniye içinde değişen havadan nem kapmış gibiydi. Önce aniden çekilen Zeynep’e gözlerini dikti. Zeynep masum masum tebessüm edince yumuş
