Zeynep adamın ardından önce bir süre baktı. Sonra boğazında atan kalbinin şiddetini bastırmaya çalıştı.
Garip bir şekilde huzurluydu. Mutluydu. Ama yine de bir türlü güven içinde hissetmiyordu.
Bu adamla ne yapacaktı böyle?
-
İlhan Zeynep’in odasından çıkıp, kendi odasına girdiğinde hâlâ sırıtıyordu. Sırıttığı yerde odasını boydan boya kaplayan camın önüne gelip durdu. Önce bir müddet gökyüzünü izledi. Ardından göğün mavisinin yansıdığı denizi.
Denizi izlerken aklında yine tek bir düşünce vardı. Artık Zeynep’i düşünürken kendine engel olmuyor ya da düşündüğü için kendine kızmıyordu. Aksine mutluydu.
Bir süre daha dalgaları kıyıya vuran denizi izledikten sonra yerine geçip işlerini yapmaya koyuldu.
-
İlhan çıktıktan sonra masasına çöken Zeynep kendi kendine konuşmaya başladı.
