Bağ bozumundan beri Zeliş'in ailesi kızları ile kalıyorlardı. Zeliş sabah okula gidip öğleden sonra dönüyor, günün geri kalanını ailesi ile beraber geçiriyordu. Burak'ın işleri bu ara yoğun olduğu için ancak iki günde bir onlara katılabiliyor ve daha yeni nişanlanmış olmasına rağmen Zeliş'i pek fazla göremiyordu. Ailesinin Ankara'ya dönmesi ile biraz daha rahatlayacaktı fakat hallerinden memnun olan çiftin dönmeye niyeti yok gibi duruyordu.
Zeliş akşam ailesi ile çay keyfi yaparken Burak aradı.
"Aşkıımmm..."
"Efendim canım"
Kızın mesafeli ses tonundan yalnız olmadığını anladı. Zaten sadece tuvalette konuştukları zaman yalnız olabiliyordu. Göremediği gibi telefonda bile rahat konuşamamak Burak'ı çok sıkmaya başladı.
"Anlaşıldı, ben konuşacağım sen hı hılayacaksın yine"
"Çay içiyoruz"
