Leyla gördüğü korkunç rüyadan sonra onun bir rüya olduğuna kendini ikna etmiş ve günün geri kalanının çok iyi geçeceğini söyleyip durmuştu. Yoksa annesinin bakışlarını unutması mümkün değildi.
Ancak hiçte dediği gibi olmuyor giderek kötüleşiyor felakete doğru sürükleniyordu.
Yerdeki üç boyutlu çalışmasını yaparken birden annesinin portresi hiçbir maddi sebebe dayanmaksızın yere düşmüştü. Leyla o an hıçkıra hıçkıra ağlamaya başlamıştı.
Gerçekten utanmazın tekiydi! Nasıl olurda komşunun kendini öptüğünü görürdü? Üstelik hoşuna gittiğini belli eden kahkahaları da kulağındaydı. Arsız bir kadın gibi Nejat dokunuşlarından aldığı keyif gözünün önüne gelip duruyordu.
Sonra annesinin sesi ve kendinden yüzünü dönüşüyle yıkılıyordu.
Sadece bir rüyaydı ancak Leyla’ya hissettirdiği acı, gerçekti
