Hareketli geçen bir kaç günün sonunda bu haftayı noktalayıp, dingin bir hafta sonu geçirmeyi planlıyordum. Elbette planlarıma Fatih de dahildi. Hatta öyle dahildi ki; çift kişilik yatak, sanki tek kişilikmiş gibi vücutlarımız sarmaş dolaş bir şekilde, daracık bir alanda yatıyorduk. Bir santim uzaklığa dayanamam derken bunda ciddi olduğuna pek ihtimal verememiştim. Değil santim, milime bile tahammülü yokmuş meğer. Eğer kurtulabilirsem kalkıp kahvaltı hazırlamayı düşünüyordum. Her zamanki gibi yine alarmdan önce uyanmıştım ve okula gitmek için oldukça geniş zamanım vardı. Bu zamanı da ikimize mükellef bir sofra hazırlamak için kullanmak istiyordum. Ama ne zaman kalkmaya yeltensem homurdanarak kollarını daha da sıklaştırıyor, adeta bedenlerimizi bir bütün kılmak için amansız bir savaş veriyor
