Anladım ki 'ev' bir yer değil, histir. Güvende, mutlu, huzurlu, kaygısız hissetmenin adıdır ev. Giresun yaylalarının hemen dibindeki bu şirin köye adım atar atmaz doğmuştu bu his içime. Şahsıma kalsa ya da elimden gelse sıkı sıkı sarılır ve bırakmazdım bu hissi. Öyle tutulmuştum ki efsununa, gelir gelmez gidecek olmanın sıkıntısı sarmıştı içimi.
Geldiğimiz andan itibaren bir yere ya da birilerine karşı duyulan yabancılık hissiyle tamamen uzaktım. Bana 'kızım' diyen bir annenin, benimle konuşurken göz bebekleri parlayan babanın ve beni bir türlü paylaşamayan iki kız kardeşin, beni hayatı olarak gören bir adamın sahibiydim artık. Yalnız değil, kalabalıktım. Neşeli bir kalabalığım vardı şimdi.
Ne sofrayı kurarken ne de kaldırırken elimi hiçbir şeye sürdürmemişlerdi. Kendileri ile ilgili b
