DÜŞ KIRAN
Tükeneceğini hisseden ruhlar ağlamazdı. İsyan etmez ama evini de terk etmek istemezdi. Ruh korkaktı, hepsi değil. Tükeneceğin hissedince onlardan önce kendini tüketenler, Tükeneceğini öğrense bile korkuyla evinde saklananlar, Tükeneceği esna da bile kendine başka bir beden bulabilenler. Ruhlar eşsizdir. En çokta bencildir. Belki de toprak bu yüzden sever. Zihnimin kıyılarına vuran düşünceler, tek şey fısıldıyordu. Kaç, kaç, kaç... Ayaklarımın altında ezilen küçük taşlar o acı sesi duymamı engelleyememişti. Acımasızlığı boğazından yakalamış bir güçlü bir uluma sesi duyuldu. Ahter'in derinliklerinde yankılanan bu ses beni olduğum yerde donmamı sağlamıştı. Titreyen ellerimle diğer iksir şişesini çıkardım ve neredeyse bir ağacın boyuna gelecek kadar uzayan çalılara döktüm. Kırla
- Yazar
