AHTER

Babam, ona yardım etmek için yerinden kalktığında, aynı şiddetli öksürük onun da boğazına yapışmıştı. Ardından olanlar o kadar hızlı gelişmişti ki, gözlerimin önünde yere yığılmışlardı. Onları izlerken içimde hiçbir duygu kıpırtısı yoktu; çünkü bunun sebebini çok iyi biliyordum. Yedikleri yemeğin içinde, akreplerimizden birinin zehri vardı. Zehrin tadını fark etmemeleri, kanlarında dolaşan aynı zehirden kaynaklanıyordu. Bizim damarlarımızda dolaşan bu zehir o kadar güçlüydü ki, küçük bir damlasını yanlışlıkla yutsam, ruhum acı içinde kıvranır, kalbim sanki boğazlanırdı. Onların zayıf ruhları ise, yedikleri fazla zehir karşısında direnemedi. Sonunda, göğüslerini yararak bedenlerinden çıkan ruhları, sonsuz bir karanlığa karıştı. O kalpleri ellerimle aldım ve yaşadığımız evin etrafındaki toprağa gömdüm. Her şey planladığım gibi ilerliyordu, ta ki babam fark etmeden Köpek Lord'a haber verene kadar. Eğer dilleri zehirden felç olmasaydı, muhtemelen beni toprağa diri diri gömülmek için yalvaracak hale getirirlerdi. Ancak işler benim lehime gelişti. Şimdi terk edilmiş bu eve her gelişimde, geçmişin o ağır hatıraları ruhumun derinliklerinde yeniden canlanıyor, zihnimi esir alıyordu. Artık kapısı bile olmayan evden çıkıp, toprağın sardığı çevrede dolaşırken, yıllar önce gömdüğüm kalplerin olduğu yere vardım. Pelerininin iç cebinde sakladığım cam şişeyi çıkardım. Dar ağzına sıkıştırılmış mantarı usulca çıkarıp, içindeki zehri – benim ve yılanlarımın zehrini – toprağa boşalttım. Toprağın ilk günkü gibi durduğunu gördüm ve kalplerin yeniden filizleneceği anı büyük bir umutla beklemeye başladım. Geçmişimi ziyaret etmiş gibi hissediyordum; ama bu sefer ayrılma zamanıydı. Ve hayatım sona ermek üzereydi.