Kanı zehir ve şifa olan akrep soyundan gelen güzel bir kız. Ahter üzerinde yaşamış dokuz kurt soyunun ilki olan bir adam. Geçmişte kurtların çiğnediği yasa sonucu Ahter'deki tüm canlıların ruhlarının bedenlerinden ayrıldı ve kurtlar o ruhları köleleri gibi kullanmaya başlamıştı. Bir asır sonra gelişen olaylar sonucunda ilk kurt soyu tükendi ve çalıntı ruhlar geri bedenlerine dönmeyi başardı. O gün Kir kendine bir söz vermişti. Kanında son bir damla zehir kalana kadar tüm kurtların kökünü kurutacaktı. Ama bu evrende de bir şekilde yaşamak zorundaydı ve istemeyerekte olsa aynı kanından akan panzehirle diğer canlılara şifa dağıtıyordu ölümüne nefret ettiği kurtlara bile. Bir gün bir kurtla karşılaştı. Zehir akan nil nehrinin yeşili gözlere sahip bir kurttu. Alaycı, dilbaz ve güçlü bir kurt. Draven Henrich. Kir o gözlere baktığında geçmişini görebiliyordu. Draven ise ona bakınca sadece katran karası zehirden başka bir şey göremiyordu. Ama ikisininde bilmediği ortak bir noktaları vardı. İkisi de tüm kurt soyundan nefret ediyordu. Peki Draven neden kendi soyunu kurutmak istiyordu? Kir ona yardım edecek miydi yoksa akrep gibi ona hiç ummadığı anda zehrini bastıracak mıydı? .

Kanı hem zehir hem de şifa özelliği taşıyan yılan soyundan gelen güzel bir kız, geçmişin derin yaralarına sahipti. Ahter’de dokuz aslan soyundan gelen ilk adamın yaşadığı günlerde, aslanların çiğnediği yasa sonucu tüm canlıların ruhları bedenlerinden ayrılmış ve aslanların bu ruhları köle gibi kullanmaya başlamıştı. Bir asır sonra, bu felaketin izleri silindi ve çalıntı ruhlar geri bedenlerine döndü. O gün, Tamay kendine bir söz verdi: Kanında son bir damla zehir kalana kadar, tüm aslan soylarının kökünü kurutacaktı. Ancak bu evrende yaşamak zorundaydı ve istemeyerek de olsa, kanından akan panzehirle diğer canlılara şifa dağıtmak zorunda kalıyordu, hatta nefret ettiği aslanlara bile. Bir gün, zehir yeşili gözlere sahip bir aslanla karşılaştı. Alaycı, dilbaz ve güçlü bir aslan olan Darius Henrich, Tamay’ın geçmişine dair tüm sırları gözlerinin derinliklerinde taşıyordu. Tamay o gözlere baktığında, geçmişinin karanlık izlerini görebiliyordu. Darius ise, ona baktığında sadece katran karası zehirden başka bir şey göremiyordu. Ancak, ikisinin de bilmediği ortak bir nokta vardı: Her ikisi de aslan soyundan nefret ediyordu. Darius, neden kendi soyunu kurutmak istiyordu? Tamay, ona yardım edecek mi yoksa bir yılan gibi, hiç ummadığı bir anda zehrini mi bastıracaktı?

Bu hikaye karışıklığın, gizemin ve heyecanın hikayesi olacak. Her bölümde farklı insanlarla tanışacak ama asla sonlarını okuyamayacaksınız çünkü asıl son, bizi tüm başlangıçların arasında gizlenen küçük bir tohum gibi karşılayacak. Tüm duyguları bir arada yaşamanızı sağlayacak ve aynı zamanda yazarın kendi düşüncelerini, içinde biriken ve en güvenli yere; hikayesinin arasına gizlediği bir kitap olucaktır. Keyifli okumalar...

Basit bir mesaj ve karşılığında aynı basitlikte bir yanıt... Ne kadar tehlikeli olabilirdi ki? Poyraz: Hala fotoğraf bekliyorum? Eylül: Lütfen benden böyle bir şey bekleme. Poyraz: Hadi bebeğim, kaybettin iddiayı. Eylül: Lütfen. Poyraz: 5 dakika içinde sana yolladığım o parçaları giyip fotoğrafını atıyorsun. Ellerimin arasında ki balenli dantel takıma baktım. Ben, ben asla böyle bir şeyi asla yapamazdım. Yapmamalıydım!? Bir kez daha yalvardım. Eylül: Lütfen, lütfen benden böyle bir şey yapmamı isteme. Poyraz: 4 dakikan kaldı. ~2569~