Uzun zamandır duvarlar ezberlemek huyum olmuştu sanki. Yine duvarlara bakarken sabah oldu. Bedenim bu sıkıntıyı kaldıramadığı gibi kendimi bir ot gibi hissediyordum. Ne düşündüğümü bilmiyordum. Bir tek Ediz'i düşününce içinden çıkamıyordum. Peki ben neden ondan kurtulamazdım. Neden beni bırakmazlardı? Eğer anlaşma bizim evliliğimizse karşılığında benim için yazılmış bir şey olmalı ki Mehmet bey Ediz'i bırakmama izin vermiyordu. Onu bağlayan bir şey. Ama ne?
Yattığım yerden kalktım. Biraz hava almak istiyordum ki sabahın ayazını seviyordum. Evden çıkıp yürümeye başladım. Hava yeni aydınlanıyordu. Biraz nefes almak için, ciğerlerimin rahatlaması belki saatlerce yürüdüm ama Mehmet beyin beni bırakmamasına bir anlam veremedim.
Telefonum çalınca düşüncelerimi savundum. Doktorum arıyordu.
