Buğlem Yaren Kara ’ dan
Kerem hızla gözden kaybolurken , içimde büyüyen huzursuzlukla usulca masadan kalktım . Sessiz adımlarla peşine takıldım . Köşeyi döndüğümde, telefonla konuştuğunu duydum . Sesi alçaktı ama öfkesi kelimelerine sızıyordu .
“İşler iyice çığırından çıktı , Can . . . ” diyordu ki ,
içimdeki şüpheyle daha fazla bekleyemedim . Bir refleksle uzanıp telefonunu elinden kaptım .
“Cansu . . . ” dedim , telefona seslenerek .
“Alo ? Cansu , sen misin ?”
Karşıdan gelen ses , aksanlı ve kararsızdı .
“Kerem Bey ?” dedi adam , yarım yamalak Türkçesiyle .
Kerem gözlerini kıstı . Sinirle telefonunu elimden çekip aldı . Dudakları gerildi , yüzü gölgelenmişti.
“Caner Bey , ben sizi yarın sabah ararım ,” deyip
kapattı telefonu . Sonra gözlerini bana dikti .
“Ne yaptığını sanıy
