İnsan büyür beşikte
Mezarda yatmak için..
Öyleydi. Doğar, büyür, ölürdük. Kimi zaman arkamızdan bir enkaz bırakır, kimi zaman ise sessiz sedasız göçer giderdik bu dünyadan. Fakat hepimizin sonu aynıydı.
O beyaz beze sarılacak, tahtanın içinde yatacak, o toprak üzerimize atılacaktı. Şanslıysak tabi.
İnsanlar öldürülüyordu. Kadınlar, bebekler, masumlar..
İnsanlar bu ülkede sebepsizce cinayet işliyordu. Masumların ahı yerde kalıyordu. Adalet sadece duvarda ki yazıydı.
Sırf kanı bozuk bir adama, adam demeye bin şahit istenecek, uçkuruna düşkün bir yaratığa denk geldikleri için çekmişlerdi bu acıları.
Sırf ülkemizi elimizden almak için gururlarını, haysiyetlerini, geleceklerini satan şerefsizler yüzünden şehit düşmüştü askerlerimiz, polislerimiz.
Bu ülkede hep birileri kötü diye bir
