Hafta sonu o kadar sıkıcı ve boştu ki, geçmek bilmedi bir türlü. Ablamla babamın ağzından kaçırdığı borç meselesini konuşmuştuk ama elimizde hiçbir bilgi yokken konuşmamız bir yere varmıyordu. Karamsar tahminler sadece.
Yine kahvaltımla iş yerine gelmiştim. Ofiste masaya kaplarımı açmış, termosumla getirdiğim çaydan bardağa boşaltmıştım. Eğer kahvaltıyı evde yaparsam işe geç kalıyordum ama iş yerine getirip burada yaparsam yayıla yayıla yarım saat kahvaltı yapabiliyordum. İstanbul trafiği işte.
Ben çayımı doldurmuş kahvaltıma başlamıştım ki Saruhan girdi içeri.
“Günaydın,” dedi uyuklar bir sesle. “Kahvaltı mı ediyorsun?”
“Evet, iş yerinde yiyorum biliyorsun.”
“Bu saatte ölsem yiyemem. Arada çıkar kahvaltımı ederim.” Ben de aç kafayla asla çalışamıyorum. Karşıma geçip oturdu. Biri
