“Umay.”
Kartal’ın sesine dönmedim. Kasa önü boştu, aldıklarımı kasadan geçirmeye başladım. Mahallede iki kutu prezervatif almam kadar aptalca bir hareket yoktu. Yine de kasiyerle göz göze gelmeden hepsini poşete doldurup ödedim. Kartal sessizce bekledi benim işimi bitirmemi. Alenen ona bakmasam da göz ucuyla elindekileri bıraktığını görmüştüm.
Elimde poşetle marketten çıktığımda o da ardımdan geldi. Ben yürürken o da yürüdü.
“Bana inat aldın onları. Ne yapacaksın evde baban bulursa?” Cevap vermeden adımlarımı hızlandırdım. “Hadi onu çöpe atarsın da... çocuk musun sen?” Bana diyene de bakın hele.
“Peşimde gezme!” dedim zınk diye durup. Durunca bedeni benimkine çarptı. Sadece bir saniye süren bir temastı ama bedenlerimizin çarpışmasına dair tüm anılar doldu zihnime. Bir anlık o zayıflı
