Emir Ali karşısın da gördüğü kardeşi Yiğit Ali ile şaşkınlık ve mutluluk arası gidip gelmişti. Yüzünde beliren içten gülümseme ile kendine doğru hızla gelen kardeşine kollarını açmış ve sıkıca sarılmıştı. Nasıl da özlemişti onu, ata toprağı kokuyordu kardeşi, huzur, güven ve mutlulukla karışık bir özlemle beraber.
Yiğit Ali abisini karşısın da görünce resmen mutluluk sarhoşu olmuştu. Sabaha kadar uyanmaz diye düşünmüştü ama çok şükür ki uyanmıştı. Ve doktorların dediği gibi büyük bir depresyon halinde de durmuyordu. “Abimm, iyi gördüm seni. Çok şükür, çok şükür. “Sözleriyle mutluluğunu dile getirmişti. Hastaneye adım attığından beri belli etmese de endişe ve korkudan içi içini yiyordu. Ama abisini böyle sağlam ve yüzü güler bir halde karşısında görünce üzerinden büyük bir yük kalkmışçası
