"Benimle kal Mucize..."
İnme gelmiş gibiydi. Ne kıpırdayabiliyor ne de konuşabiliyordum. Umutun yorgunluktan gözleri gidip geliyordu. Hastalık onu bu kadar yormuş olmalıydı. Bende daha fazla yormadan cevap vereyimde dinlenmeye devam etsin çocuk.
"Ta-tamam." Kekelemek beni dahada utandırmıştı ama çaktırmamaya çalıştım. Başarıp başarmadığımı Allah bilir!
Umut elini bileğimden çekip yatağa bıraktığında bende daha önce oturduğum tekli koltuğa geri dönüp elimdeki bardağıda yanındaki sehpaya bıraktım.
Şimdi ne yapacağım? Umut hâlâ bana bakıyor ve bende utancımdan ondan tarafa bakamıyordum. Sürekli ellerimle oynayıp duruyordum. Umut bana ilk defa böyleydi yani sıcacık...
Ve bugün adımı birkaç defa telaffuz etmesi de ayrıca aklımdan çıkmıyordu. Adımı onun ağzından duymak çok güzel hissettirmi
