Şu an kalbimin kaç nokta şiddette attığını bilemeyecek kadar çok şaşkındım. Umutun belimdeki elleri ve boynumdaki nefesi heyecanımı hiç durmadan arttırıyordu.
'Onun gibi kokuyorsun' demişti. Annesini kastetmiş olmalıydı. Sadık amcada konuşurken benzetmişti onu bana bir kere.
Kendime gelmem gerektiğini düşünüp omuzumda uyumasın diye onu hafiften dürtükleyip yanağına dokundum. Çok ateşi vardı bu çocuğun ya!
"Umut kalkman gerekiyor. Yoksa havale geçireceksin bak, Allah korusun!"deyip onu tekrar ayağa kaldırmaya çalıştım ve bedenimdeki kollarını çözdüğümde desteksiz kalınca birdenbire oturduğu yerden yastığına doğru uzandı yan bir şekilde.
"Hiç halim yok..."diye fısıldayınca ayağa kalkıp ne yapabileceğime bakınmaya çalıştım.
"Tamam. Sen burada kal. Ben biraz su ve bez getirip öyle ateşini
