KUMAR BÖLÜM 19
MARAL:
O sabah uyandığımda kalbim bomboştu, beynim de bomboştu. Sanki saatlerce uğraşarak kalbimin tam ortasında kumdan bir kale yapmıştım ve bütün emeğim bir tekmeyle yerle bir edilmişti.
Yatağın içinde öylece kıpırdamadan durdum. Tavana baktım, etrafıma baktım. Neredeydim ben? Burası neresiydi? Burası benim evim miydi? Evim neresiydi? Yeryüzünde benim evim diyebileceğim bir yer var mıydı? Sadece bana ait olan, sadece benim girebildiğim, sevildiğim, korunduğum, değer gördüğüm… Benim evim neresiydi?
Dışarıya kulak verdim. Evde sessizlik vardı. Kalktım, yavaşça koridora baktım. Yoktu, Bektaş hastaneye gitmişti. Bugün hastaneye gitmek zorunda olmadığını biliyordum. Korkak bir fare gibi kaçmıştı evden. Dün gece yaptığı bütün rezillikleri unutacağımı sanıyordu. Çok beklerdi.
