31.Bölüm
Kaderin insan oğlu ile bazen, benim ile ise alenen dalga geçtiğini bir kez daha öğrenmiş oldum. Evet kul kaderinin gününü yaşarmış ama yüce Rabbim bu da limitleri zorlamıyor mu? Tövbe estağfurullah.. kaderime isyan etmiyorum sadece dertlerimin biri bitmeden diğerinin hatta diğerlerinin gelmesine dayanacak derman arıyorum artık. Karşımda pişmiş kelle gibi sırıtan gözlerindeki siyah harelerin sanki mümkünü gerçekmiş gibi daha kararmış bir adet Yusuf duruyordu. Abi bu askerde değil miydi? Nasıl buraya gelebilmiş ?
“YUSUF!!!” dedim sesim içime kaçarak.
“Bebeğimmm..” dedi iğrenç sesiyle.
“Senin burada ne işin var” kendimi o kadar kasıyordum ki,
“ Nişanlımı özledim, görmeye geldim” dedi ağzını yaya konuşuyordu pislik tüylerim ürperdi resmen.
“ Hadi ama bebeğim beni gördüğüne sevi
