Elif,
Kendime geldiğimde başımda bir hemşire duruyordu. Doktorlardan da hemşirelerden de yeterince zarar gördüğüm için kadının yüzüne korkuyla baktığımda beni rahatlatmak istediği belli yüz ifadesiyle konuştu.
“Elif hanım, iyi misiniz?”
Beni kaçıran adam da en başta böyle hürmetli konuşmuştu. Yalancı güler yüze de karnım tok olduğu için susmaya devam ettim.
“Korkmanızı anlıyorum ama artık güvendesiniz. Eğer müsaitseniz dışarıda sizi görmek isteyen bir bey var.”
Aklıma birden Azad geldiğinde kalp atışlarım hızlandı. Acaba nihayet beni kurtarmak için bir şeyler mi yaptı diye merak ederken yatakta doğrulup oturdum. Üzerimde yabancı bir eşofman takımı vardı.
Aklım üzerimdekilerin parçalandığı anlara gittiğinde tenimden kanın çekildiğini hissettim. Kadın halimi görmüş olacak ki heme
