Azad,
Elif, aynı evin içinde benimle adeta saklambaç oynayarak günlerini geçiriyordu. Ne akşam yemeğinde ne kahvaltıda yüzünü göremiyordum.
İlk gece odasına sızdığımı anlamış olacak ki kapısını kilitlediği için uykuda bile göremiyordum.
Sadece bir akşam ablamlar ziyaretimize geldiğinde sofraya inmişti ama onda da kalabalıktan doğru düzgün yüzünü bile görememiştim.
Neredeyse on gün sonra özlemi artık canıma tak dediğinde hastane devri için tepemden aşan kağıt kürek işlerini olduğu gibi bırakıp gündüz vakti Cenk yüzünden g.tüme taktıkları korumalarla beraber eve geçtim.
Abimin de annemin de hatta en çok yengemin de kızacağını biliyordum ama bu gün ne olursa olsun beş dakika da olsa Elif’in yüzünü görmezsem aklımı kaçıracakmışım gibi gelmişti.
Şoför konağın önüne arabayı çektiğinde avlu
