CİHAN’DAN…
Ellerinizi sıkardım veda için fakat malum. İğrenmenizi istemeyiz. Teşekkür ederim. Allah’a emanet olun” dedi koşarak uzaklaştı.
Elime tutuşturduğu mendille baka kalmıştım. Arkasından bağırdım fakat beni duymadı hızla içeri girdi. Derince bir nefes aldım. Yanlış anlamıştı. Ona dokunduğum için iğrendiğimi düşünüyordu. Fakat öyle değil. Daha doğrusu yaptığım hareketin farkında değildim. Bana bakışlarından ilgisini anlayabiliyorum ilk defa Ankara’da görmüştüm o zaman da çok dikkatli bakmıştı yemek yediğimiz akşam eli değince bedenimde hissettiğim elektrik sanki Ercüment komutanıma ihanet ediyormuşum gibi hissettirdi.
O duygudan nasıl çıkacağımı bilemedim şimdi buraya gelirken de ellerimiz çarpışınca aynı hissiyati yeniden duydum. Nil hanım ise bunu ona dokunmaktan haz etmediğim ş
