NİL'DEN…
Saatlerdir yatagin içinde dönüp duruyordum Şırnak’a öyle hevesle gelmiştim ki bu kadar canımın yanacağını düşünseydim imzayı alma işine gönüllü olmazdım. Geldiğim akşam İz teyzemle Ayvaz amcam beni pamuklara sardılar.
Birlikte çok güzel bir akşam yemeği yedik. Her ikisi de gözümün içine bakıyordu. Sofrada Cihan ‘la ellerimiz çarpışınca sanki ateşe değmiş gibi elini çekip ondan sonra da pis bir şeye dokunmuş gibi silmesi bütün moralimi altüst etmişti.
Ertesi gün de benden köşe bucak kaçtı sanki ona zorla bir şeyler dayatıyormuşum gibi. Kendimi öyle kötü hissettim ki değersiz bir varlık gibi. Oysaki Ercüment Pınar ve Nilüfer Pınar beni gözümün içine baka baka üzerime titreye titreye büyüttüler. Ne yetimliğim hissettirildi ne de öksüzlüğüm.
Sadece onlar da değil hayatlarına girdi
