Yağmur beni geçmişe götürdüğü sırada otoparkta bir araba göründü. Büyük, siyah bir araba. Camları da kendisi kadar siyah bir arabaydı bu. Sadece benim olduğum yeri aydınlatan farları aydınlıktı diyebilirim. Işık gözümü aldığı için gözümü kısa bir an yummak zorunda kaldım. Araç yanıma kadar geldi ve durduğunda benim tarafımdaki kapı açıldı. İçeriden bir komut duydum,
''Atla evlat!''
Tanıdık gelen sesi ve verilen emri sorgulamadan hemen bindim arabaya. Kapıyı kapatıp şoföre döndüm. O an sesini tanıyamadığım adama utança ve şaşkınlıkla baktım.
''Ne o evlat, hayalet görmüş gibi bakıyorsun! Merak etme hala hayattayım!'' derken güldü Agner.
Yağmurda beklerken o denli derine dalmış olmalıyım ki bu dünyada belki de en iyi tanıdığım sesin sahibini tanıyamamıştım. Ama o an Agner bana gülerken
