O gece kabus görmedim. Kabus görmediğim nadir gecelerden birini yaşadım. Onun yerine yıllar sonra ilk kez annemi canlı gördüm. Hayattaydı ve o tatlı sesiyle mutfaktan bana sesleniyordu. Bana çok sevdiğim kurabiyelerden yapmıştı. Ne kadar tatlıydı sesi. Dünyanın en güzel şarkısı gibi...Yüzü, pencereden vuran güneş ışığıyla parlıyordu. Üzerinde beyaz bir elbise vardı. Kumral saçları ışıl ışıldı. Bana bir meleği tarif etmemi isteselerdi muhtemelen ancak annemin bu halini tarif ederdim. Çok güzeldi benim annem. Bana hep gülümser ve evin için de şarkılar mırıldanarak dolaşırdı. Bazen elimden tutup benimle dans ettiğini bile hatırlıyorum. Ona nasıl kıymıştı caniler? Öyle masum bir güzelliği hangi canavarın elleri parçalamıştı hiç acımadan? Çok güzeldi benim annem...
''Şiiişt. Sakin ol. Geçti.'
