Kolumdaki saate bakarak bavulumu beklemeye başladım. Nasıl yaptım neden yaptım bilmesem de bende Wilma ile birlikte İzmir’e gelmiştim.
Şuan İzmirdeydim ve kendimi nasıl hissetmem gerektiğini bilmiyordum. Bir tarafım anne ve babamı göreceği için mutluyken diğer tarafım hala havalanındasın İpek en yakın uçuşa bilet al ve dön diye bağırıyordu.
Wilma tedirginliğimi fark etmiş olacak ki elini omzuma koyarak:
-Sakin ol İpek. Eninde sonunda bu yüzleşme yaşanacaktı. Öne çekmiş oldun dediğinde ona dönerek:
-Bilmiyorum Wilma yine de bu tarz şeyler pek benlik değil dedim. Wilma gülümseyerek:
-İngiltere’ye geldiğin zaman diliminden beri yaşadıklarımızı düşünüyorum da bence senlik olmayan çok şey yaptın. Hepsi de sana çok yakıştı dedi. Aklıma son iki yılım geldiğinde gülümseyerek derin bir nefes a
