Başımı arabanın koltuğuna yaslayarak akıp giden yolu izlemeye başladım. Araba restorana doğru belirli bir hızla ilerlerken zihnimin de tam olarak bu kadar dengeli olmasını dileyebileceğimi düşündüm ama ne yazık ki öyle değildi.
Tam üç hafta sonrası için nikah günü almıştık ve bende her şey karmakarışık bir hal almıştı.
Poyraz’ın rahat hallerine bakarak ben de rahatlamaya çalışıyordum ama olmuyordu. Zihnim istemsiz bir şekilde stres yapıyordu.
Aslında stres yapılacak bir şey yoktu.
Sonuçta ilk defa başıma gelmiyordu öyle değil mi?
Tecrübeliydim…
Tecrübe…
Hissettiğim tüm boktan duyguların sebebi geçmiş tecrübelerim ve korkularımdı. Zaman ve Poyraz her seferinde bana insandan insana büyük bir fark olduğunu gösteriyor olsa da ben bozuk saat gibi endişe ve korkularımı tekrar ediyordu
