Oturduğum koltukta zorlukla geriye yaslanarak bir süre gözlerimi etraftan gezdirdim.
Gördüğüm tek şey ise hüzündü…
Annem bir kenara çökmüş sessizce ağlıyordu. Onun yanında duran Eylül, anneme sarılmış telkinlerde bulunmaya çalışıyordu.
Wilma yanı başıma oturmuş elini sırtıma koymuş bana bir şeyler söylüyordu.
-Geçecek, baban iyi olacak.
-Birazdan iyi haberi alacağız.
Peki ben onun ne demek istediğini anlıyor muydum?
Hayır anlamıyordum çünkü içimde delicesine bir korku vardı.
Babam kalp krizi geçirmişti ve onu apar topar hastaneye yetiştirmiştik.
Sevdiğiniz birini o halde görmek insanın üzerinde tarifi olmayan bir yük oluşturuyordu. Şuan olduğum konum benim için yaşaması çok zor bir noktaydı ve gerçekten saf bir acı çekiyordum.
Anılarım ağrıyordu.
Kalbim sıkışıyordu.
Zihnim
