Bir papatyanın hayatına benziyordu Eva' nın hayatı. Yıllar boyunca yaprakları bir bir döküldü. 'Her şey bitti.' ve 'Henüz hiçbir şey bitmiş değil.' birbirini takip etti yıllarca. Bu Eva için öleceksin-ölmeyeceksin demekti. Çoğu zaman ölüm bir kurtuluş olmuş, ve yine çoğu zaman o kurtuluşa bir adım yaklaşmış, son adımında geri dönmüştü.
Bugün, artık ona ait olan bu evde bir yaprağı daha düştü toprağa. Belki de sondu bu sefer, belki değildi. 'Henüz hiçbir şey bitmiş değil.' Evet, sıra bundaydı değil mi? Henüz hiçbir şey bitmiş değildi.
Papatyanın yapraklarını bir bir yoldu Eva, artık ikilem yoktu. Artık vazgeçişleri değil, hayata tutunuşu için mücadele edecekti. Her bir yaprağı, 'henüz hiçbir şey bitmiş değil' diyerek koparıp attı. Bundan sonra, onun hayatı sadece onun ellerindeydi. Bir ba
