Gündüzü kovalayan gece, kışı kovalayan yaz gibi yanlışları kovalayan doğrular vardı. Hicbir sır sonsuza kadar gizli kalmaz, hiçbir yalan sürüp gitmezdi. Dünyanın kanunu buydu belki de, böyle gelmiş böyle gidiyordu.
Genç adam söylediği her yalanın bir bir önüne serilmesi ile kapana kısılmış, ağzını açıpta tek bir laf edememişti. Başında bekleyen adamlar ona sırtını dönmüşken hafife alıp tuzağına düştüğü kadın inatla gözlerine bakıyor, doğrusunu arıyordu.
Söyleyemezdi ama, hiçbir şey söyleyemezdi. Ona her şeyi anlatacak kişi kendisi değildi, her şeyi eline yüzüne bulaştırmışken bir de böyle bir hata yapıp kariyerini baltalayamazdı. Bakışlarını diktiği kuru otlardan çekip hâlâ ona bakan Eva' ya döndü.
"Bunu söyleyemem..." daha sözlerini bitiremeden Eva onun sözünü kesip ayaklandı.
"Güzel,
