O gün Kuzey’e beni öptükten sonra her şeyi mahvettiğini söylemiştim. Oysa canı yanan en çok benmişim gibi hissetmekten de bir an dahi vazgeçtiğim söylenemezdi. Beni öpen oydu. Ona arkasını dönüp kaçan bendim. Nasıl oluyor da bacağımdan katlarca fazla oyulan bir kalple kalakaldığımı düşünüyordum ki? Üstelik ona karşı ne hissettiğimden bile haberim yoktu. Hiç olmaması gerekiyormuş gibi devam edeceğimi sanıyordum. En iyisi buymuşçasına kendimi her şeye ve herkese kapatmaya hazırdım. Öyle de yapmıştım. Annem gelip beni o debelendiğim çukurdan çekene kadar sorulardan, cevaplardan, hislerin tamamından kaçmaya devam etmiştim.
Aslında o çukurda cenin pozisyonu alarak uykuya dalmaya bayağı hazırdım. Fakat garip bir krize tutulmuştum. Hem ağlıyordum hem de gülüyordum. İşin aslı bu gülme eylemini ge
