Günler günleri takip ederken Kuzey’in mi yoksa birlikte zaman geçirmenin mi bağımlısı olduğumu anlayamıyorum. Gece boyunca birbirimizi göremediğimizde ertesi sabah hemen buluşuyoruz ve ben onu gördüğüm anda sarılma ihtiyacımı engelleyemiyorum. Kuzey’in harika bir kokusu var. Parfümle beraber birleşen kendi ten kokusu öyle hoşuma gidiyor ki, ona her sarıldığımda burnumu göğsüne dayıyorum resmen. Hatta bazen yan yana otururken dayanamayıp adama biraz daha sokuluyorum ve burnumu boynuyla çene çizgisi arasında dolaştırmaktan büyük keyif alıyorum.
Bunların dışında duygusal manada içimin tıklım tıklım dolu olduğunu hissediyorum. Kuzey’e ne desem hissettiğim şeyi anlatamayacağımı düşünerek sessizleşiyorum bazen. O da benim suskunluğumun pek hayra yorulmayacağını söyleyerek karın ağrımı öğrenmeye
