Restoranın önünde spor bir arabayla dururken, dikkat çekmemek için dörtlülerin tamamını söndürüp karanlıkta bekliyoruz. İçeriye geçmeden evvel Kuzey’in gurme gibi görünmesi için bazı eksikleri olduğunu hatırlıyorum ve çantamı arka koltuktan alıp kucağıma yerleştiriyorum. Önce topuklu ayakkabılarımı çıkarıyorum, giyinmek için ayaklarımın dibine bırakıyorum ve spor ayakkabılarımın bağcıklarını çözüyorum. O sırada Kuzey’e bakmadan, “Halletmemiz gereken küçük bir sorun var,” demeyi tercih ediyorum. Yeter artık Sare Sorun Çandar. Boğup boğup duvarlara atma bizi.
Kuzey de içimden taşmak için en ufacık fırsatı kollayan sesle aynı fikirdeymişçesine nefesini koyuveriyor. Spor ayakkabılarımdan kurtulup topuklunun birini ayağıma geçirirken, “O kadar dert yapacağın bir şey değil,” diyorum. “Endişelen
