Sabah erkenden odanın kapısı açıldı. Arzu normalde olan derin uykusunun aksine bu defa kolayca uyanmıştı. Hemşire elinde pansuman malzemeleriyle duruyordu.
Arzu, ‘’Selim!’’ diye seslendiği an genç adam gözlerini açtı. ‘’Pansuman yapılacak.’’
‘’Tamam.’’ Yattığı pozisyonu biraz daha düzeltip tamamen yüzüstü döndü. Sırtındaki bandajlar açılırken acısını her zerresinde hissediyordu.
Arzu bir gün önce yaptığı gibi elini tutup yanında bekledi. Yaraya bakamıyordu ama sebebi iğrenmesi değil Selim’i bu şekilde görmek istememesiydi. Tuttuğu elin sıkılan yumruğundan çektiği acıyı anlayabiliyordu ve onun canını yaktığı için sırtındaki yaralardan nefret etmişti.
Hemşire pansumanı bitirip gittiğinde aşağıya kaymış ince örtüyü dikkatlice beline kadar geri örttü. ‘’İstersen biraz daha uyu.’’ dedi.
‘’
