Matta, ilk başta tabletlerin gizemini çözmekte zorlandı; çünkü üzerlerindeki semboller yalnızca birer şekil değil, yaşamın ve doğanın kendisiyle konuşan canlı bir dil taşıyordu. Her çizgi, her oyuk, yalnızca okunmak için değil, hissedilmek için var gibiydi. Sembollere uzun süre baktığında başı dönüyor, kalbi düzensiz atıyor, sanki mağaranın içindeki hava ağırlaşıyordu. Bazen taşlara dokunduğunda, ellerinin altında sıcak bir titreşim hissediyor, bazen de zihninde kendisine ait olmayan görüntüler beliriyordu: yanan tapınaklar, gökyüzünü yaran yıldızlar, ateş ve rüzgârla konuşan insanlar.
Günler geçtikçe mağara onun için yalnızca bir sığınak değil, bir öğretmene dönüştü. Geceleri ateşin titrek ışığında tabletleri inceliyor, gündüzleri ise çevredeki bitkileri, rüzgârın yönünü ve gökyüzünün de
